ΛΑΡΑ

Η ταινία Η Νηπιαγωγός | The Kindergarten Teacher είναι ένα δυνατό ψυχολογικό θρίλερ με πρωταγωνιστές τους Maggie Gyllenhaal και Gael Garcia Bernal. Μια συμβατική ιστορία, η ανιαρή ζωή δασκάλας νηπιαγωγείου στο Staten Island στα χέρια της χαρισματικής σκηνοθέτη Sara Colangelo γίνεται θρίλερ, με αγωνιώδη τροπή που εγκυμονεί σε κάθε βήμα της κινδύνους, όταν η κεντρική ηρωίδα έρχεται σε επαφή με έναν χαρισματικό μαθητή της.

Η Lisa (ο κεντρικός χαρακτήρας της ταινίας) σταδιακά ξεφεύγει από κάθε όριο, σε μια εποχή που η συμπεριφορά ενός ενήλικου απέναντι σε ένα παιδί είναι πλήρως χαρτογραφημένη με αυστηρούς κανόνες και κώδικες. Ενώ οι προθέσεις της δασκάλας είναι αγαθές, η υπέρμετρη φιλοδοξία της την οδηγεί σε αποφάσεις που την φέρνουν αντιμέτωπη με όλα όσα αισθανόμαστε και έχουμε αποδεχτεί ως κανόνες σε μια κοινωνία. Κάθε κάδρο της ταινίας με κάθε ανατροπή στην πλοκή βυθίζει στην αγωνία τον θεατή σε ένα σφιχτοδεμένο ψυχολογικό θρίλερ που συνεχώς κορυφώνει τις εντάσεις και δεν ξέρεις μέχρι να τελειώσει τι εξέλιξη θα έχει.

«Η ιστορία αυτή με ενθουσιάζει γιατί πρώτα από όλα είναι η ιστορία μιας γυναίκας» λέει η σκηνοθέτιδα Sara Colangelo που συνυπογράφει και το σενάριο. «Είναι μια χρυσή ευκαιρία να χτίσεις το ψυχολογικό προφίλ μιας γυναίκας, μέσα από τη γοητευτική, περίπλοκη ψυχολογία της κεντρικής ηρωίδας. Η Lisa είναι μια καλοπροαίρετη γυναίκα που όμως στην προσπάθειά της να αλλάξει τη ζωή της και να της δώσει έναν σκοπό φτάνει στα άκρα. Η ιστορία έχει ως κεντρικό, δυνατό πρωταγωνιστικό ρόλο μια γυναίκα στα σαράντα της. Οι ρόλοι και οι ευκαιρίες στο Hollywood και την ανεξάρτητη σκηνή για πρωταγωνίστριες που έχουν περάσει τα σαράντα είναι σπάνιοι. Πέρα από αυτό όμως, μια δυνατή γυναικεία παρουσία που παίρνει τη ζωή της στα χέρια της, ήταν και η ευκαιρία μου να ασχοληθώ με την ποίηση και την εμπλοκή της στην καθημερινή ζωή του μέσου Αμερικανού. Υπάρχει χώρος στη σύγχρονη εποχή για ομορφιά, νόημα, ανθρώπινη έκφραση; Στην εποχή των smartphones, των videogames, των όπλων και των πολέμων τι ρόλο μπορεί να παίξει η ποίηση; Κυριαρχεί αυτή η προβληματική στην ταινία και είναι ένα ερώτημα που με έχει απασχολήσει προσωπικά και θα ήθελα να μπει σε κάθε σπίτι με αφορμή αυτή την ταινία. Η ταινία μου είναι μια ταινία για την ανεκπλήρωτη επιθυμία να εκφραστείς μέσα από την τέχνη, για τα παιδιά-θαύματα και το Χάρισμα, για την μετριότητα, την προσπάθεια να δεις τον κόσμο μέσα από νέα μάτια, το κυνήγι της ομορφιάς στην καθημερινότητα. Κι ελπίζω να εγείρει ερωτήματα για το τι σημαίνει συγγραφή, πνευματικά δικαιώματα, κριτική και ποιος αποφασίζει τελικά τι είναι Τέχνη.

Ο ποιητής Carl Sandburg γράφει ότι «η ποίηση είναι το ημερολόγιο ενός θαλάσσιου πλάσματος που ζει στην ξηρά και ονειρεύεται να πετάξει». Κι είναι μια φράση που περικλείει στοιχεία της προσωπικότητας της Lisa. Είναι μια γυναίκα στη μέση ηλικία, που έρχεται σε επαφή με την τέχνη για πρώτη φορά στη ζωή της. Είναι ένα πλάσμα με λάθος θέση στον κόσμο που θέλει να «βγάλει φτερά», να αλλάξει τη ζωή της και να νιώσει ελεύθερη από τους περιορισμούς της καθημερινότητάς της. Όταν δεν μπορεί να εκπληρώσει τη φιλοδοξία της αυτή, αποφασίζει να την πραγματώσει μέσα από έναν μικρό μαθητή της – παιδί θαύμα. Η αναζήτησή της βρίσκει έναν στόχο. Να αναδείξει ένα ταλέντο, ώστε να ακουστεί η φωνή του στον κόσμο. Σε έναν κόσμο σκληρό, γεμάτο κοινοτοπία και θόρυβο που καταστρέφει την ποίηση και την επιθυμία για ομορφιά».

Sara Colangelo – Σενάριο/Σκηνοθεσία

Η Sara Colangelo είναι μια Νεοϋορκέζα συγγραφέας και σκηνοθέτιδα της οποίας οι ταινίες μικρού μήκους έχουν προβληθεί σε φημισμένα κινηματογραφικά φεστιβάλ, όπως Sundance, Tribeca και SXSW.  Το ντεμπούτο της, Little Accidents, έκανε την πρεμιέρα του στο 2014 Sundance Film Festival. Εμπνευσμένο από την ομώνυμη ταινία της μικρού μήκους καταγράφει μια ιστορία τραγωδίας και κάθαρσης στη σύγχρονη Αμερική και ήταν υποψήφιο για Καλύτερο Σενάριο Πρωτοεμφανιζόμενου στα Independent Spirit Awards. H δεύτερη μεγάλου μήκους ταινία της, The Kindergarten Teacher, είναι προσαρμογή της πολυβραβευμένης ισραηλινής ταινίας του Nadav Lapid και πραγματοποίησε την πρεμιέρα της 2018 Sundance Film Festival.

 

Maggie Gyllenhaal

Η Maggie Gyllenhaal είναι μια από τις σπουδαιότερες ηθοποιούς της νέας γενιάς. Το 2015 βραβεύτηκε με Χρυσή Σφαίρα για την ερμηνεία της στη σειρά The Honorable Woman.  Ήταν ακόμα υποψήφια για Oscar B΄ Γυναικείου Ρόλου για την ερμηνεία της ως Jean Craddock στην ταινία Crazy Heart, στο πλευρό του Jeff Bridges.  Η breakout εμφανίσή της ήταν στην πολυβραβευμένη ταινία Γραμματέας, ένας ρόλος που της απέφερε σειρά διακρίσεων και αναγνώριση. Το ντεμπούτο της ήταν στην ταινία Waterland το  1992. Ξεχωρίζει ακόμα η ερμηνεία της στις ταινίες Donnie Darko και Sherrybaby που της απέφερε τη δεύτερη υποψηφιότητά της για Χρυσή Σφαίρα μετά τη Γραμματέα. Εχει εμφανιστεί στις ταινίες Frank, Nanny McPhee and the Big Bang, Hysteria, Three Sisters, White House Down. Το ντεμπούτο της στο Broadway το 2014 με το The Real Thing εντυπωσίασε. Πρόσφατα υπέγραψε την παραγωγή και πρωταγωνίστησε στο The Deuce του David Simon, ενώ υπογράφει την παραγωγή και πρωταγωνιστεί και στο The Kindergarten Teacher.

 

Gael Garcia Bernal

O Gael Garcia Bernal είναι ένας από τους σημαντικότερους ηθοποιούς της γενιάς του. Έχει διεθνή αναγνώριση, ενώ του έχει απονεμηθεί το 2016 η Χρυσή Σφαίρα Α΄Ανδρικού Ρόλου για την ερμηνεία του στην τηλεοπτική σειρά, Mozart in the Jungle. Το 2017, ήταν ξανά υποψήφιος για την ίδια σειρά. Το ντεμπούτο του το πραγματοποίησε στην πολυβραβευμένη ταινία του Alejandro Gonzalez Iñarritu, Amores Perros, που απέφερε στον ίδιο ένα Silver Ariel Award (το αντίστοιχο Oscar για το Μεξικό). Ο Bernal έχει πρωταγωνιστήσει σε σειρά από ταινίες, ανάμεσά τους ξεχωρίζουν: Θέλω και τη Μαμά Σου, του Alfonso Cuaron που ήταν υποψήφιο για Oscar Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας,   και Τα Ημερολόγια Μοτοσυκλέτας που του απέφερε δύο υποψηφιότητες για BAFTA και Satellite Award το 2005. Το 2006 ήταν υποψήφιος για BAFTA στην κατηγορία   Rising Star. Ξεχωρίζουν ακόμα οι εμφανίσεις του στις ταινίες Rosewater, El Ardor, Desierto και Neruda, για το οποίο βραβεύθηκε ως Καλύτερος Ηθοποιός στο Φεστιβάλ του Palm Springs. Η ταινία ήταν υποψήφια το 2017 για Χρυσή Σφαίρα Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας. Ο Gael δάνεισε τη φωνή του στη βραβευμένη με Oscar Καλύτερης Ταινίας Κινουμένων Σχεδίων Coco. To 2018 σκηνοθετεί τη δεύτερη ταινία μεγάλου μήκους του, Chicuarotes.

Σημείωμα Σκηνοθέτη

Μια τρυφερή ματιά στη ζωή, τον έρωτα, τη φιλιά και την απώλεια με πρωταγωνιστές τους Franz Rogowski (VICTORIA, HAPPY END) και Sandra Hüller (TONI ERDMANN).  Η ταινία εντυπωσίασε στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βερολίνου (Μπερλινάλε) 2018.

«Μόλις διάβασα την ιστορία του Clemens Meyer, In the Aisles στη συλλογή διηγημάτων του All The Lights ήθελα να τη σκηνοθετήσω. Η εικόνα ενός μοναχικού, νέου άντρα που βυθίζεται στον κόσμο των διαδρόμων ενός σουπερμάρκετ μου φάνηκε τόσο γοητευτική που δεν με άφηνε να ησυχάσω.

Ο θόρυβος της λεωφόρου απέξω, το κρυφό τσιγάρο στη βάρδια, η καφετιέρα, η νυχτερινή βάρδια και ο υπεύθυνος της που επιμένει να χαιρετά δια χειραψίας καθέναν από τους υπαλλήλους ήταν πολύ δυνατές κινηματογραφικές εικόνες που με στοίχειωσαν. Η ιστορία του Meyer έχει απίστευτο βάθος και χρειάζεται ελάχιστες λεπτομέρειες για να γίνει ταινία. Όσα μένουν ανείπωτα τα ενώνει σαν παζλ ο αναγνώστης και στην ταινία μου ο θεατής.

Η αγάπη, η απώλεια στους διαδρόμους του σουπερμαρκετ, της ζωής. Η «γλυκιά» Μarion από τον διάδρομο των Γλυκών, ο Bruno, o Rudi, η Irina και ο Klaus, όλοι αντιπροσωπεύουν κάτι παραπάνω από τον εαυτό τους. Είναι η γλυκιά ζεστασιά μιας κοινότητας ανθρώπων που βιώνουν μαζί την ευτυχία, τη χαρά ή τη λύπη και μοιράζονται συναισθήματα στους στενούς διαδρόμους του σουπερμαρκετ».

Πώς είδαν την ταινία οι παραγωγοί της

Επιτέλους μια ρομαντική ταινία.

Ένα ρομάντσο που διαδραματίζεται στους στενούς διαδρόμους ενός σουπερμάρκετ.

Μια ρομαντική ταινία βασισμένη στο ομώνυμο διήγημα του Γερμανού καλτ συγγραφέα Clemens Meyer σκηνοθετημένη από τον πολυβραβευμένο Thomas Stuber.

Αυτήν την ταινία ξεκινήσαμε να γυρίσουμε από την αρχή.

Μια ταινία που αγαπάει τους χαρακτήρες της και αποκαλύπτει τον ανθρωπισμό και την τρυφερότητά της από την πρώτη σκηνή σε ένα σκηνικό ψυχρό που δεν περιμένεις να βρεις αυτά τα στοιχεία.

Η ταινία μοιάζει τόσο αυθεντική, όμως δεν είναι ντοκιμαντέρ, η ποίησή της ξετυλίγεται μέσα από εικόνες μοναδικής οπτικής δύναμης.

Χάρη στο σενάριό της που βραβεύθηκε με το Γερμανικό Βραβείο Σεναρίου, πριν καν ξεκινήσουν τα γυρίσματα, και τους πρωταγωνιστές Franz Rogowski, Sandra Hüller, Peter Kurth, όλο το καστ και το χαρισματικό ταλέντο του Thomas Stuber νιώθουμε πως η ταινία που γυρίστηκε είναι ακριβώς η ταινία που είχαμε στο μυαλό μας όταν αναλάβαμε την παραγωγή.

Μια ταινία στην παράδοση του ποιητικού ρεαλισμού που δεν έχει πάρει τον χώρο που του αξίζει στο σύγχρονο γερμανικό σινεμά, αλλά έχει κατακτήσει τη διεθνή σκηνή.

Ελπίζουμε ότι οι θεατές στους κινηματογράφους του κόσμου θα μπουν στον κόσμο του Christian, της Marion, του Bruno και όταν θα βλέπουν ένα κλαρκ στους διαδρόμους των σουπερμαρκετ θα σκέφτονται τη θάλασσα.

ΒΡΑΒΕΙΟ ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑΣ – PRIX DE LA MISE EN SCENE

ΕΠΙΣΗΜΗ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΚΑΝΝΩΝ

 

Wiktor & Zula 

H ταινία Ψυχρός Πόλεμος είναι αφιερωμένη στους γονείς του Pawel Pawlikowski, γι’αυτό και έδωσε τα ονόματά τους στους δύο κεντρικούς χαρακτήρες της ταινίας του στην οποία υπογράφει εκτός από τη σκηνοθεσία και το σενάριο. Οι αληθινοί Wiktor & Zula – οι γονείς του – πέθαναν το 1989 λίγο πριν γκρεμιστεί το Τείχος του Βερολίνου. Πέρασαν τα προηγούμενα 40 χρόνια της ζωής τους μαζί, πότε σμίγοντας, πότε χωρίζοντας, άλλοτε κυνηγώντας και άλλοτε τιμωρώντας ο ένας τον άλλο στο ανατολικό και το δυτικό μπλοκ στην Ευρώπη. «Ήταν δύο δυνατοί, υπέροχοι άνθρωποι, αλλά σαν ζευγάρι ήταν ολοκληρωτική καταστροφή» λέει ο ίδιος ο Pawlikowski. Αν και τα γεγονότα της ταινίας δεν έχουν σχέση με την πραγματική ιστορία των γονιών του, η ανατομία της σχέσης τους ήταν κάτι που πάντα τον σαγήνευε και ήθελε να διηγηθεί. «Ήμουν το μοναδικό παιδί τους και μολονότι ήμασταν πολύ δεμένοι, ποτέ δεν κατάλαβα τη φύση της σχέσης τους. Οι δυο τους ήταν μακράν στην πορεία της ζωής μου οι δύο πιο δραματικοί χαρακτήρες που γνώρισα. Ο τρόπος να διηγηθώ την ιστορία τους είναι δίχως να μένω πιστός σε γεγονότα και λεπτομέρειες, αλλά αναδεικνύοντας τα δομικά στοιχεία της σχέσης τους. Το αταίριαστο του χαρακτήρα τους είναι τελικά αυτό που τους έκανε να μην μπορούν να είναι μαζί, αλλά και να πονάνε μακριά ο ένας από τον άλλον. Η ζωή τους σημαδεύτηκε από τις δυσκολίες της εξορίας και της συνύπαρξης σε διαφορετικές κουλτούρες, της ζωής σε ένα απολυταρχικό καθεστώς όπου ακολουθείς αυστηρούς κανόνες, μολονότι ο πειρασμός να τους παραβείς είναι πάντα εκεί».

Το αποτέλεσμα είναι μια δυνατή ιστορία εμπνευσμένη από τους γονείς του χωρίς τις ακριβείς λεπτομέρειες της ζωής τους.

Αντίθετα με τη μητέρα του Pawlikowski, με το μεγαλοαστικό της παρελθόν που άφησε πίσω της για να κυνηγήσει στα 17 μια καριέρα στο μπαλέτο,  η Zula της ταινίας έχει ταπεινή καταγωγή και η συμμετοχή σε ένα παραδοσιακό συγκρότημα είναι ο τρόπος της να ξεφύγει από την φτώχια. Μπορεί να τραγουδά και να χορεύει, το ταμπεραμέντο της είναι εκρηκτικό και γι’αυτήν ο Κομμουνισμός είναι μια συνθήκη αποδεκτή. Η ίδια δεν έχει καμία επιθυμία να ξεφύγει στη Δύση. Ο Wiktor από την άλλη έρχεται από έναν κόσμο εξευγενισμένο και μορφωμένο, είναι ένας χαρισματικός μουσικός που η αστική του ευγένεια έχει ανάγκη την αντίθεση με την εκρηκτική ενέργεια της Zula. Σπούδασε στο Παρίσι και μολονότι είναι εξαιρετικός πιανίστας με κλασική παιδεία το αληθινό του πάθος είναι η jazz. Για το παρελθόν του Wiktor ο Pawlikowski μοιράζει στοιχεία μέσα από την μουσική της ταινίας χωρίς επεξηγήσεις. Η διαφυγή στη Δύση γίνεται μονόδρομος στην μουσική του πορεία, καθώς η καλλιτεχνική του έκφραση καταπιέζεται και δεν βρίσκει διέξοδο στην αυταρχική Πολωνία.

Η πολιτική διαμορφώνει το πλαίσιο μέσα στο οποίο κινούνται οι δύο ήρωες. Η προδοσία διαφαίνεται σαν ο μοναδικός δρόμος για επιβίωση, ενώ η όποια συμμόρφωση ή αντίθεση στο σταλινικό καθεστώς τους καθορίζει ως χαρακτήρες και καταδεικνύει τη δύναμη ή την αδυναμία τους.

Η Μουσική

Αφού συνέλαβε τους ήρωές του ο Pawlikowski έπρεπε να τους φέρει κοντά. Η μουσική είναι ο τρόπος. Το παραδοσιακό συγκρότημα της Πολωνίας, Mazowsze υπήρξε και συνεχίζει να υπάρχει μέχρι και σήμερα. Ο μουσικός αυτός θεσμός είναι αρκετός να περιγράψει διαχρονικά την κατάσταση στην Πολωνία χωρίς ο ίδιος ο σκηνοθέτης και σεναριογράφος να χρειάζεται να πει κάτι γι’αυτήν.

«Καθώς μεγάλωνα, αυτή ήταν η μουσική που άκουγες, αυτή ήταν η μουσική από την οποία δεν μπορούσες να ξεφύγεις. Δεν ήταν τόσο cool ανάμεσα στους νέους που προτιμούσαν να ακούν μυστικές ηχογραφήσεις που κυκλοφορούσαν των Kinks ή των Small Faces, όμως οι μελωδίες, οι φωνές, οι χοροί, οι συγχορδίες, όλα ήταν εκεί, κυρίαρχα και τόσο όμορφα που σε ταξίδευαν μαγικά». Το όνομα Mazowsze προέρχεται από μια περιοχή της Πολωνίας ενώ το παραδοσιακό αυτό συγκρότημα ιδρύθηκε το 1949 από τον πολωνό συνθέτη, Tadeusz Sygietyński και την ηθοποιό γυναίκα του, Mira Ziminska. Οι δυο τους ταξίδευαν στην πολωνική ύπαιθρο, συνέλεγαν παραδοσιακά τραγούδια, προχωρούσαν στις νέες ενορχηστρώσεις των κομματιών. Είναι μουσικοί εθνογράφοι όπως υπήρξε ο Woody Guthrie στις ΗΠΑ ή η Δώρα Στράτου στην Ελλάδα. Και όπως το συγκρότημα Mazurek στην ταινία, έτσι και το Mazowsze έγινε όργανο προπαγάνδας στα χέρια της κομμουνιστικής κυβέρνησης. Τα τραγούδια του ήταν απάντηση στην τέχνη της αστικής τάξης, την jazz που έγινε σύμβολο παρακμής.

Ο ίδιος ο Pawlikowski επέλεξε τα τρία παραδοσιακά τραγούδια που ακούμε στην ταινία, ένα εκ των οποίων μετατρέπεται στην ανατριχιαστική jazz εμφάνιση της Zula στο Παρίσι της δεκαετίας του ’50.

Όλα όσα ενώνουν και χωρίζουν το ζευγάρι των ηρώων του, η αγάπη, η απώλεια, το ερωτικό πάθος και ο πόνος διαχέεται και βρίσκει έκφραση μέσα στη μουσική της ταινίας.

Στο πλευρό του Pawlikowski – που είναι ο ίδιος πιανίστας της jazz – σε αυτή τη στρατηγική επιλογή να δώσει πρωταγωνιστικό ρόλο στη μουσική στάθηκε ο πιανίστας και συνθέτης, Μarcin Masecki που υπέγραψε όλες τις jazz διασκευές στην ταινία. Όπως αποκαλύπτει μάλιστα ο ίδιος ο σκηνοθέτης, ο Masecki ήταν η αρχική επιλογή για τον πρωταγωνιστικό ρόλο του Wiktor ώσπου ο Pawlikowski βρήκε τον ηρωά του στο πρόσωπο του Tomasz Kot. Το καστινγκ της Zula ήταν πιο εύκολη υπόθεση. Η Zula γράφτηκε και χτίστηκε πάνω στη Joanna Kulig, μια φίλη του που γνωρίζει καλά. «Βρισκόταν πάντα στο μυαλό μου όταν έγραφα το σενάριο και έχτιζα το χαρακτήρα της Zula» αποκαλύπτει ο Pawlikowski.

Η Εικόνα

Όποιος έχει δει την προηγούμενη ταινία του Pawlikowski, Ida αναγνωρίζει και σε αυτή την ταινία το ασπρόμαυρο σχεδόν τετράγωνο κάδρο, μια επιλογή που οδηγεί στην άποψη ότι αυτή πλέον είναι η υπογραφή του.

«Ήθελα να κάνω την ταινία αρχικά έγχρωμη» αντιλέγει ο ίδιος. «Δεν ήθελα να επαναλάβω τον εαυτό μου, αλλά όταν εξέτασα τη χρωματική παλέτα, δεν ήξερα τι χρώμα να δώσω στην Πολωνία της εποχής. Δεν έμοιαζε με τη σέπια των ΗΠΑ της δεκαετίας του ’50. Το χρώμα στην Πολωνία είναι ένα είδος γκρι/καφέ/πράσινου. Η Πολωνία τότε ήταν συντρίμμια, ο κόσμος ήταν μελαγχολικός, φορούσε ρούχα με σκούρα χρώματα. Το ασπρόμαυρο άρχισε να φαντάζει σαν η μοναδική επιλογή για την ιστορία που ήθελα να πω».

Το 1.33:1 φορμά είναι αυτό που εκφράζει καλύτερα τον Pawlikowski. «Ξεκίνησα με αυτό γιατί σε βοηθά όταν δεν έχεις πολλά χρήματα για σχεδιασμό της  παραγωγής στο background να μη δείχνεις πολύ από τον έξω κόσμο και να επικεντρώνεσαι μόνο στην ιστορία που έχεις να διηγηθείς».

Ιστορία 15 Χρόνων

Η ταινία καλύπτει δεκαπέντε χρόνια. Στα 84 λεπτά που διαρκεί καλύπτει ένα μεγάλο μέρος της ιστορίας από τα χρόνια 1949-1964 αφήνοντας όμως και κενά. Ο θεατής με την καθοδήγηση των μπλακαουτς της ταινίας και τίτλων με την εκάστοτε χρονολογία καλείται να γεμίζει τα κενά.

«Απέφυγα με αυτόν τον τρόπο να γεμίζω τις μεταπηδήσεις στις διαφορετικές εποχές με κακές σκηνές και κακό διάλογο». Το αποτέλεσμα είναι όσα μένουν ανείπωτα και ατελείωτα να τονίζουν το μοιραίο της σχέσης των δύο εραστών. Οι θεατές της ταινίας συμπληρώνουν μόνοι τους το παζλ, όπως ακριβώς αναγκάζονται και οι δύο κεντρικοί ήρωες της παθιασμένης αυτής ερωτικής ιστορίας.

Ανατολή – Δύση: Το Σκηνικό

Πολωνία, 1949. Ανατολικό Βερολίνο, 1952. Παρίσι, 1954. Σπλιτ-Γιουγκοσλαβία, 1955. Παρίσι, 1957. Πολωνία, 1959. Πολωνία, 1964. Οι σταθμοί ενός έρωτα αδύνατου, καταδικασμένου, αιώνιου.

«Η αγάπη είναι αγάπη και τίποτα άλλο». Η ταινία είναι μια ρομαντική,  παθιασμένη ερωτική ιστορία τόσο δυνατή που σε οδηγεί μόνη της. Δεν πιστεύουν όλοι σε μια αγάπη τόσο δυνατή και μοιραία, τι θέλει να πει όμως ο ίδιος ο σκηνοθέτης;

«Μια τέτοιου είδους σχέση είναι ελαφρώς πόλεμος σε κάθε της πτυχή. Δύο δυνατοί, ανήσυχοι άνθρωποι, τόσο διαφορετικοί μεταξύ τους που σχηματίζουν δύο ακραίους πόλους. Η Zula & o Wiktor στην πορεία της ζωής τους δένονται με άλλους εραστές, φτιάχνουν καινούργιες σχέσεις, αποκτούν συζύγους. Το πέρασμα του χρόνου όμως τους κάνει να συνειδητοποιήσουν ότι κανείς δεν μπορεί να είναι τόσο δεμένος στην ψυχή τους όσο ο ένας στον άλλον. Κανείς δε θα τους μάθει τόσο καλά. Κι είναι παράδοξο πως ο ένας για τον άλλον είναι το μόνο πρόσωπο που δεν μπορούν να είναι μαζί. Αυτή είναι και η τελευταία ερώτηση για τον Pawlikowski: «Υπάρχει μια αγάπη που αντέχει; Μια αγάπη που μπορεί να ξεπεράσει τη ζωή, την ιστορία, τον κόσμο; Πιστεύω πως το τέλος δίνει μια διαχρονικότητα στην αγάπη τους».

Είναι το τέλος αναπόφευκτο;

«Δεν έχω ιδέα» λέει «Έτσι νομίζω».

“Εκτυφλωτική παρουσία της Joanna Kulig – μια σύγχρονη Jeanne Moreau της εποχής μας”  Nick James, Sight & Sound

“Η Kulig, τόσο εκρηκτική όσο η Jeanne Moreau στην εποχή της, είναι η ζωτική δύναμη της ταινίας” Tim Robey, Telegraph ****

“Αυτή είναι μια ταινία της σάρκας, όχι του πνεύματος. Ο Pawlikowski είναι ένας λυρικός, μυστηριακός δημιουργός με σαγηνευτικό στυλ” Steve Pond, The Wrap

“ Μυστηριώδης, μουσικά επική, οπτικά σαγηνευτική ταινία … θριαμβευτικά χορογραφημένη από τον Pawlikowski και κινηματογραφημένη από τον κινηματογραφιστή Łukasz Żal.”  Peter Bradshaw, The Guardian *****

“Mια ταινία φτιαγμένη με τον αέρα και τον λυρισμό της μεγάλης δόξας του Ευρωπαϊκού New Wave. Άγρια η ομορφιά της ερμηνείας της Kulig. Ο Pawlikowski θυμίζει Milos Forman, Jiri Menzel και François Truffaut στην αρχή της καριέρας τους” Geoffrey McNab, The Independent

“Εξαίσια, συνταρακτική αποδόμηση ενός ρομάντσου με killer soundtrack” Leslie Felperin, The Hollywood Reporter

“Tέλεια, ασπρόμαυρη δημιουργία. Μια ταινία που έχει δομηθεί με ανατριχιαστική ακρίβεια από τη μουσική μέχρι τη σκηνοθεσία και φωτογραφία κάθε κάδρου της” Guy Lodge, Variety

“Επικά στυλάτη ταινία”  Finn Halligan, Screen

“Εκρηκτική παρουσία η Joanna Kulig ως μαγευτικό επίκεντρο της ταινίας. Κρυστάλλινη κάμερα, ασφυκτικό ασπρόμαυρο κάδρο και jazz σε αφηγηματική ακρίβεια” Justin Chang, LA Times

“Ένα ασπρόμαυρο κομψοτέχνημα- μινιατούρα επικών διαστάσεων” David Jenkins, Little White Lies

“Μεγαλειώδης δυνατή χειρουργική ακρίβεια” Le Monde 

Γράφω τα σενάρια για όλες μου τις ταινίες, όμως αυτή τη φορά δεν υπήρχε σενάριο. Στη Μογγολία όσα είδα ξεπερνούν τα όρια της γλώσσας. Η ομάδα της παραγωγής έφτασε στη Μογγολία στις 8 Ιανουαρίου 2018. Μας πήρε 90 μέρες να προετοιμάσουμε τα γυρίσματα, 60 μέρες γυρισμάτων με πολλαπλές δυσκολίες και καθισμένος στο γραφείο μοντάζ στο Πεκίνο, παρακολούθησα για πρώτη φορά ολοκληρωμένη την ταινία. Πρόκειται για μια ταινία με θέμα τη ζωή, τον θάνατο και την αγάπη. Το Αυγό είναι μια διαφορετική οπτική πάνω στη θεματική αυτή. Στη σύντομη παραμονή μου στη Μογγολία βίωσα τη διαφορετική αίσθηση χρόνου εκεί. Ο χρόνος για τους ανθρώπους που ζουν στις στέπες έχει τη δική του λογική και αυτή η λογική είναι διαφορετική και ως προς το πώς αντιμετωπίζουν το νόημα του θανάτου ή της αγάπης.

Πάντα πίστευα ότι προτού ολοκληρώσεις μια ταινία, η δυνατότητα της γλώσσας να σε προλάβει είναι μικρή, ενώ μετά την ολοκλήρωση η γλώσσα πάντα μοιάζει επιφανειακή.

Απλά ας παρακολουθήσουμε μια ταινία.

Öndög στα Μογγολικά είναι το αυγό.

 

“Ένα αυθεντικό και ξεχωριστό πορτρέτο ενηλικίωσης.“, David Rooney, The Hollywood Reporter