ΔΙΕΘΝΗΣ ΤΥΠΟΣ

ΔΙΕΘΝΗΣ ΤΥΠΟΣ

Ένας άνδρας αποχωρίζεται από τη σύζυγό του, όταν συλλαμβάνεται ως πολιτικός κρατούμενος. Κατά τις τελευταίες μέρες της Πολιτιστικής Επανάστασης απελευθερώνεται και επιστρέφει σπίτι του για να ανακαλύψει ότι η γυναίκα του έχει αμνησία. Εκείνη, αδυνατώντας να τον αναγνωρίσει, συνεχίζει να περιμένει την επιστροφή του συζύγου της. Εκείνος είναι αποφασισμένος να βοηθήσει την γυναίκα του να θυμηθεί…

Η τελευταία ταινία του μεγάλου δημιουργού Ζανγκ Γιμού είναι ένα δράμα εποχής, το οποίο εστιάζει σε μια οικογένεια. Αν και με πολιτικό υπόβαθρο, ο σκηνοθέτης τη χαρακτηρίζει ως μια γλυκόπικρη ιστορία αγάπης και αφοσίωσης.
Το “Coming Home” αποτελεί μεταφορά του βιβλίου “The Criminal Lu Yanshi” του Γιαν Γκελίνγκ.
Σημείωμα σκηνοθέτη:
“Βασισμένη στο βιβλίο του Γιαν Γκελίνγκ, “The Criminal Lu Yanshi”, το Coming Home είναι μία ιστορία αγάπης για την ευτυχία και τη θλίψη, όπως και για τον χωρισμό και την επανασύνδεση. Χρησιμοποιήσαμε το τέλος της αυθεντικής ιστορίας – με τον Λου Γιάνσι να επιστρέφει στο σπίτι, σαν την αφετηρία του σεναρίου. Όλοι γνωρίζουν ότι ο Τσεν Νταομίνγκ και η Γκονγκ Λι είναι οι καλύτεροι ηθοποιοί που εργάζονται στην Κίνα και ήταν η πρώτη και μόνη επιλογή μου για τους αντίστοιχους ρόλους τους. Προσέφεραν πολλές εποικοδομητικές απόψεις ακόμα και για μικρές λεπτομέρειες της ιστορίας. Για τον λόγο αυτό η συνεισφορά τους ξεπερνά κατά πολύ την ερμηνεία των χαρακτήρων τους.

Έχοντας αυτό που αποκαλούμε “ανερχόμενο αστέρι” για τον ρόλο της κόρης δεν ήταν αυτονόητο καθώς ο χαρακτήρας της εξυπηρετεί έναν πολύ σημαντικό ρόλο στην ιστορία. Όταν γνώρισα για πρώτη φορά την Χουιβέν, πρόσεξα τα λαμπερά μάτια της, τα οποία θύμιζαν την αύρα νεαρών ερυθροφρουρών. Ήταν αυτό ακριβώς που χρειαζόμουν. Για το δεύτερο μέρος της ταινίας, έπρεπε να αλλάξω τον τρόπο που έμοιαζαν τα μάτια της. Θα έπρεπε να γίνουν σαν να υπνωτισμένα, μονίμως διστακτικά. Η Χουιβέν είχε την ικανότητα να το πετύχει αυτό.
Αυτό το είδος του φιλμ είναι πολύ δύσκολο να πραγματοποιηθεί., Πρέπει να δημιουργείται σε κατάσταση γαλήνης. Αν έστω και για λίγο σκεφτόμουν για κέρδη, θα έχανα τον δρόμο μου. Για τον λόγο αυτό, προσωπικά αυτή η ταινία αποτελεί την επιστροφή σε μια προγενέστερη ψυχική κατάσταση και σε μία παλαιότερη προσέγγιση της δημιουργίας. Το πιο σημαντικό για μένα είναι αν το κοινό θα κρατήσει την ταινία στην καρδιά του και αν θα θυμούνται πραγματικά τα συναισθήματα που τους προκάλεσε το Coming Home.”

Ο Έντρε και η Μαρία, δύο εσωστρεφείς άνθρωποι, δουλεύουν μαζί, όταν ανακαλύπτουν κατά τύχη ότι μοιράζονται το ίδιο όνειρο κάθε βράδυ. Αισθάνονται αμήχανοι, δύσπιστοι και φοβισμένοι. Τα όνειρα τους είναι τόσο έντονα και αληθοφανή, ώστε διστακτικά, θα δεχτούν αυτή την παράξενη σύμπτωση και θα επιδιώξουν να αναπαράγουν στο φως της ημέρας αυτά που έχουν δει το προηγούμενο βράδυ. Μια ταινία για τους φόβους και τις αναστολές του να “ανοίγεται” κανείς σε άλλους και για το πόσο συναρπαστικό μπορεί να είναι, όταν τελικά αυτό συμβαίνει.

Η Ίλντικο Ενιέντι επιστρέφει μετά από ένα διάλειμμα 18 χρόνων από τη σκηνοθεσία, με αυτή την αλλόκοτη ιστορία αγάπης, η οποία κατέκτησε την Χρυσή Άρκτο στο 67ο Φεστιβάλ Βερολίνου. Η δημιουργός παραλαμβάνοντας το μεγάλο βραβείο δήλωσε χαρακτηριστικά: “Χρειάστηκε πολλή δουλειά για να πραγματοποιηθεί αυτή η ταινία και ένα μεγάλο μέρος της ήταν να κρύψουμε τι κάνουμε. Θέλαμε να σας παρουσιάσουμε μια πολύ απλή ταινία. Ήταν ρίσκο. Όλοι μου οι συνεργάτες πίστεψαν σε αυτήν, αλλά δεν μπορούσαμε να ξέρουμε αν το κοινό θα μας ακολουθούσε, γιατί αυτή η ταινία προσεγγίζεται μόνο με γενναιόδωρη καρδιά. “. Η “Ψυχή και το Σώμα” ακροβατεί μεταξύ ονείρου και πραγματικής ζωής, λογικής και συναισθήματος, και καλεί τους θεατές να αναρωτηθούν: πότε είμαστε πραγματικά ο εαυτός μας, χωρίς περιορισμούς, όταν είμαστε ξύπνιοι ή όταν ονειρευόμαστε;

Διεθνής Τύπος

**** “Το σινεμά θα μπορούσε να κατηγορηθεί για τη δημιουργία πολλών ρομαντικών κλισέ, αλλά τουλάχιστον περιστασιακά, τα καταστρέφει επίσης. Και αυτή η ταινία είναι το φετινό ισχυρό παράδειγμα.“, The Guardian
“Η πρόταση “θα σε δω στα όνειρά μου”, αποκτά μια μυστηριώδη νέα τροπή στη “Ψυχή και το Σώμα”… ταινία που σηματοδοτεί μια μοναδική επιστροφή στη σκηνοθεσία για την Ίλντικο Ενιέντι, από την Ουγγαρία, μετά από ένα κενό 18 ετών.”, Variety

Βραβεία – Συμμετοχές
• Χρυσή Αρκτος Καλύτερης ταινίας, Διαγωνιστικό Τμήμα, 67ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματόγραφου Βερολίνου
• Βραβείο Οικουμενικής Επιτροπής Καλύτερης ταινίας, 67ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματόγραφου Βερολίνου
• Βραβείο Καλύτερης ταινίας Διεθνούς Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου (FIPRESCI), 67ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματόγραφου Βερολίνου
Δήλωση Επιτροπής: “Μια ιδιοσυγκρασιακή ιστορία αγάπης , γεμάτη λυρισμό και χιούμορ, απελευθερωμένη από όλες τις κοινωνικές συμβάσεις. Μας εντυπωσιάζει με τη λεπτότητα και την εκφραστικότητα της αισθητικής και μας παρασύρει στην χαρά της ζωής και της αγάπης που διαθέτει”.
• Βραβείο αναγνωστών”Berliner Morgenpost”, 67ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματόγραφου Βερολίνου
• Επίσημη Υποψηφιότητα της Ουγγαρίας για Όσκαρ Καλύτερης Ξενόγλωσσης ταινίας, Βραβεία Όσκαρ 2018

Με την υποστήριξη του Creative Europe Programme – MEDIA 

Το 1988, όταν ο Πινοσέτ ετοιμάζεται για το δημοψήφισμα που θα καθορίσει την προεδρία του στη Χιλή, η αντιπολίτευση αναθέτει σ’ ένα νεαρό μαρκετίστα την καμπάνια της.
O Gael Garcia Bernal υποδύεται έναν παράτολμο νέο, στέλεχος μιας διαφημιστικής εταιρίας που ηγείται της εκστρατείας ‘ΝΟ’, εναντίον του Πινοσέτ. Δεκαπέντε χρόνια μετά την ανάληψη της εξουσίας από τους καθεστωτικούς ο René Saavedra παράλληλα με την δική του μάχη στην προσωπική του ζωή, επιστρατεύει τους πιο δυνατούς όρους μάρκετινγκ και με τη βοήθεια των ακτιβιστών της αντιπολίτευσης καταστρώνουν ένα σχέδιο κι έχουν 27 ημέρες για να το εκτελέσουν σωστά, να υπερισχύσουν στο δημοψήφισμα και να απελευθερώσουν την χώρα τους.

Ο σκηνοθέτης του “Post Mortem”, Pablo Larrain, προσπαθεί να πει την αλήθεια για τον δικτάτορα Πινοσέτ . Στον πρωταγωνιστικό ρόλο ο Gael Garcia Bernal. Η ταινία προβλήθηκε στο Δεκαπενθήμερο Σκηνοθετών στο Φεστιβάλ Καννών 2012.

Τα μέλη της αμερικανικής ακαδημίας κινηματογράφου ψήφισαν, επιλέγοντας ανάμεσα σε 71 συμμετοχές, και συμπεριέλαβαν το “No” στις 5 υποψηφιότητες για το Οσκαρ Καλύτερης Ξενόγλωσσης ταινίας! “ο Πάμπλο Λαραΐν προσάρμοσε τη σκληρή γραφή που είδαμε στο προηγούμενο φιλμ του, το Post Mortem, σε μια σειρά από συμβάντα που δεν χρειάζονται έμφαση και καλλιτεχνίες, γιατί μιλάνε από μόνα τους και δικαιώνονται από την ιστορία”.
Θοδωρής Κουτσογιαννόπουλος – LIFO ***

“Πανέξυπνη και διασκεδαστική σάτιρα των πολιτικών ψευδαισθήσεων και της δύναμης των mass media από τον σκηνοθέτη του “Post Mortem”. Υποψηφιότητα για ξενόγλωσσο Όσκαρ και βραβεία στο δεκαπενθήμερο σκηνοθετών στις Κάνες και κοινού στη Θεσσαλονίκη”.
Χρήστος Μήτσης – Αθηνόραμα ****

“Οι χουντικού τύπου παρακολουθήσεις και οχλήσεις των στελεχών της καμπάνιας του «Νο» δίνουν στο φιλμ τις διαστάσεις ενός πολιτικού θρίλερ, αν και εκείνο που πρωτίστως ενδιαφέρει τον Λαρέν είναι η κατάδειξη της σταδιακής πορείας του Ρενέ από τον στυγνό επαγγελματισμό και την τεχνοκρατία προς την πολιτική συνειδητοποίηση (και μάλιστα, με έναν παράδοξο τρόπο, χάρη ακριβώς στα προηγούμενα) και δι’ αυτού, ή μάλλον ταυτόχρονα με αυτό, μιας ολόκληρης χώρας σε μια καθοριστικής σημασίας εποχή πολιτικοκοινωνικής διαμόρφωσης”.
Ρόμπυ Εκσιέλ – ΕΘΝΟΣ 7/10

“Ο μόνος τρόπος για να ξεφύγεις, έλεγε ο Κάρλος Φουέντες, είναι να γράφεις βιβλία, να γυρίζεις ταινίες, να παίζεις ποδόσφαιρο, να χορεύεις! Η δημοκρατία είναι πολύ νέα ακόμη, πολύ ιδεαλίστρια. Αν τη σκοτώσεις νέα, τότε την έβαψες”.
O Gael Garcia Bernal μιλά στον Γιάννη Ζουμπουλάκη

“Το πολιτικό-ιστορικό δράμα σκηνοθετείται τόσο δεξιοτεχνικά από τον Λαρέν, έτσι ώστε την στιγμή που εισχωρεί εντός του το τηλεοπτικό θρίλερ να καταλήγει σε μια άκρως επιτυχημένη συγχρονισμένη αφήγηση.[…] Πρωταγωνιστής εδώ είναι η ιστορία.
Το “No” βρίσκεται ήδη υποψήφιο στην οσκαρική λίστα ξενόγλωσσης ταινίας και όχι άδικα. Ο Λαρέν κλείνει την τριλογία του για την δικτατορία της Χιλής με ένα περίτεχνα σμιλεμένο χιλιανό διαμάντι”.
Ελένη Φιλίππου – culturenow.gr

“Η αληθινή ιστορία της διαφημιστικής καμπάνιας ενάντια στο καθεστώς Πινοσέτ γίνεται στα χέρια του Λαρέιν ένα συναρπαστικό φιλμ που ολοκληρώνει την τριλογία του για τη χιλιανή δικτατορία.
Στην μεταδιαφημιστική medio-κρατία της εποχής μας, η λεπτή ειρωνία αυτής της ιστορίας από το παρελθόν φαντάζει σαν μία μεταφορά πιο επίκαιρη από ποτέ”.
Φαίδρα Βόκαλη – Περιοδικό ΣΙΝΕΜΑ ****

“Η σκηνή με την υπηρέτρια είναι χαρακτηριστική. Θα ψηφίσει «ναι» γιατί ο γιος της σπουδάζει στο κολέγιο και η κόρη της έχει δουλειά. Και οι νεκροί, οι εξαφανισμένοι; Α, μα αυτά είναι παρελθόν, λέει. Ιδού λοιπόν το δείγμα ενός μέσου ψηφοφόρου και το πόσο εύκολα μπορεί να πατήσει την μπανανόφλουδα της δικτατορίας εφόσον δεν θίγονται τα δικά του συμφέροντα. Γι’ αυτό και η ταινία του Πάμπλο Λαρέιν κοιτάζει μεν το παρελθόν αλλά είναι πάρα, μα πάρα πολύ επίκαιρη”.
Γιάννης Ζουμπουλάκης – Το Βήμα ***

“Μα είναι για «πούλημα» τα ιδανικά του κινήματος;
Φιλμαρισμένο σε παλιομοδίτικο βίντεο, διανθισμένο με ραφιναρισμένο, εξαίσιο χιούμορ και αριστοτεχνικά σκηνοθετημένο, το «Νο» του Πάμπλο Λαρέν απαντά με μια υπενθύμιση: η πολιτική, όπως και η διαφήμιση, δεν βασίζεται στην αλήθεια αλλά στο σερβίρισμα. Και οι επιλογές σου, αν θες να κερδίσεις σε οποιοδήποτε από τα δύο τερέν, δεν είναι πολλές: ή παίζεις ξεκινώντας από εκεί ή έχεις ηττηθεί πριν καν από την έναρξη ενός αγώνα όπου οι διαιτητές δείχνουν, ούτως ή άλλως, πάντα πρόθυμοι να λαδωθούν”.
ʼκης Καπράνος – Τα Νέα Βαθμοί: 9/10

“Ο Larraín καταφέρνει κάτι εξαιρετικό με το No, μετατρέπει ένα θεωρητικά βαρύ και απρόσιτο πολιτικό και ιστορικό θέμα σε μία ελαφρά στο ύφος και όχι στο περιεχόμενο μαύρη κωμωδία με δόσεις από θρίλερ”.
Βασίλης Οικονόμου – 24Fois la verite par seconde

“Ο Πάμπλο Λορέν είναι και με τη βούλα ένας από τους καλύτερους Λατινοαμερικάνους σκηνοθέτες, ο οποίος μεστώνει με τον καιρό και κάνει έναν κινηματογράφο που αφενός ξεχωρίζει από το μέσο όρο κινηματογραφικά, αφετέρου διαθέτει θεματολογικά ύφος και ουσία για ιστορίες και καταστάσεις που προκαλούν το ενδιαφέρον το κοινού”.
Νέστορας Πουλάκος – SevenArt.gr *******

“…δεν πρόκειται για μια ταινία «εθνικού» ή τοπικού ενδιαφέροντος αλλά για ένα εξαιρετικό παράδειγμα του πως το σινεμά κατορθώνει να μετουσιώσει την αλήθεια σε κάτι πολύ πιο ενδιαφέρον”.
Γ. Κρασσακόπουλος – Flix.gr ****

“…το υλικό της εποχής ήταν γυρισμένο σε χαμηλή ανάλυση, σε βίντεο ή παλιό φιλμ κι εσύ γυρίζεις πλέον σε HD ή σε φιλμ τελευταίας τεχνολογίας. Βρίσκω ότι πολλές φορές ο θεατής αποσπάται από την μυθοπλασία όταν υπάρχει μια τόσο έντονη διαφορά στο υλικό. Και ίσως είναι εντάξει όταν χρησιμοποιείς λίγα μόνο πλάνα, αλλά στην δική μας περίπτωση, ένα πολύ μεγάλο κομμάτι της ταινίας, σχεδόν το ένα τρίτο, θα ήταν αρχειακό υλικό. Ηθελα λοιπόν να βρω έναν τρόπο να κάνω την διαφορά λιγότερη αισθητή και το να γυρίσουμε με μια U-matic κάμερα ήταν η λύση στην οποία καταλήξαμε. Και νομίζω ότι λειτουργεί εξαιρετικά.[..] Μια ιδανική ψευδαίσθηση. Αυτό άλλωστε δεν προσπαθούμε να κάνουμε, πάντα, στο σινεμά;” Ο Pablo Larraín σκηνοθέτης της ταινίας ΝΟ μιλάει στον Γιώργο Κρασσακόπουλο και το Flix.gr

“το «ΝΟ» είναι, τελικά, ένα σφιχτοδεμένο θρίλερ, που μπλέκει ικανά πραγματικότητα και γυρισμένο υλικό, αποφεύγοντας, όμως, να μετατραπεί σε ένα πολιτικό μανιφέστο. Όταν ξεπεραστεί το αρχικό σοκ, η δύναμη της ταινίας γίνεται εμφανής και το «ΝO» εντυπωσιάζει με τη ρεαλιστική ματιά και τους ρυθμούς του, όπως οφείλει ένα σωστό πολιτικό θρίλερ που φαίνεται (και είναι) ανατριχιαστικά αληθινό”.
Δημήτρης Δημητρακόπουλος – Freecinema.gr ***1/2

“Με δυο λόγια, η ταινία πετυχαίνει μία πολύ ενδιαφέρουσα αντίφαση: να βγούμε από την αίθουσα τραγουδώντας στα ισπανικά “Χιλή, η ευτυχία έρχεται”, γεμάτοι ελπίδα και αισιοδοξία, ενώ την ίδια στιγμή να συνειδητοποιούμε τη δύναμη των mass media και την ευκολία με την οποία ένας λαός μπορεί να κατευθυνθεί”.
Σεργίνα Σταυρουλάκη – Mixtape

“Yπέροχη «πειραγμένη» φωτογραφία και πιστότητα στην αφήγηση των γεγονότων. Mεταφέρει ακέραια το «χρώμα» και το άρωμα της εποχής που διηγείται. Kάθε καλοπροαίρετος θεατής θα ανατριχιάσει γλυκά στην ιδέα μιας εφικτότατης (απ)αλλαγής”.
Νίκος Κουλαυτάκης – City Press

“Γενναία, αντιφασιστική ταινία. Σε παρασύρει με την ήρεμη μα παλλόμενη από μια ασυγκράτητη εσωτερική δύναμη, αποφασιστικότητά της. O Mπερνάλ την κρατά στους ασθενικούς του ώμους με συγκλονιστική πειθώ, ακτινοβολώντας συναίσθημα κι ευγένεια”.
Νίκος Κουλαυτάκης – Free Sunday

Όταν ο Αμερικάνος τυχοδιώκτης Τομ Ρίπλεϊ μαθαίνει ότι ο κορνιζοποιός Τζόναθαν Ζίμερμαν πάσχει από ανίατη ασθένεια πείθει τον Μάινοτ, έναν άνθρωπο του υποκόσμου να τον προσλάβει σαν πληρωμένο δολοφόνο. Μια τέτοια συμφωνία θα αποφέρει ικανοποιητικά κέρδη στον Τζόναθαν, ώστε να αφήσει κάτι στη γυναίκα του και το παιδί τους. Τι έχει να χάσει αφού πρόκειται να πεθάνει ούτως ή άλλως;
Κάτω από αυτές τις συνθήκες θα αναπτυχθεί μια φιλία ανάμεσα σε αυτούς τους δύο πολύ διαφορετικούς άνδρες. Έτσι, όταν ο Ζίμερμαν δεν αντέχει να πραγματοποιήσει ακόμα ένα φόνο, ο Ρίπλεϊ θα χρειαστεί να παρέμβει…

Το Ένας Αμερικάνος Φίλος αποτελεί διασκευή του βιβλίου “Το παιχνίδι του κυρίου Ρίπλεϊ” της Πατρίσια Χάισμιθ. Ο Βιμ Βέντερς δίνει και σε αυτή του την ταινία, έμφαση τόσο στους χαρακτήρες – την αποξένωση, τα διλλήματα και τα συναισθήματα τους, όσο και στις πόλεις στις οποίες εκείνοι ζουν και δρουν.
Η ιστορία διαδραματίζεται μεταξύ Νέας Υόρκης, Παρισιού, Αμβούργου και Μονάχου, ενώ στο καστ συναντάμε στους κεντρικούς ρόλους τους εξαιρετικούς Ντένις Χόπερ και Μπρούνο Γκανζ και στους συμπληρωματικούς ρόλους των μαφιόζων ονόματα- θρύλους του Χόλυγουντ, όπως Σαμ Φούλερ και Νίκολας Ρέι.
Με το Ένας Αμερικάνος Φίλος, ο Βιμ Βέντερς αποδεικνύει τη μεγάλη του αγάπη για τον αμερικανικό κινηματογράφο, σε αυτό το γκανγκστερικό θρίλερ, το οποίο έκανε πρεμιέρα στο 30ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου των Καννών.

Διεθνής Τύπος:
• «Ο Μπρούνο Γκανζ είναι εξαιρετικός στον ρόλο του θύματος που εξαπατήθηκε στο να διαπράξει φόνο», Kim Newman – Empire

• «Η ατμόσφαιρα της ταινίας είναι υπνωτική: Η οξύτητα και το βάθος των χρωμάτων, οι υπερβολές στον φωτισμό και το σκηνικό, η αξιοσημείωτη φινέτσα ορισμένων σκηνών και η σχεδόν επιθετικά φτηνή και φανταχτερή αισθητική άλλων.», Roger Ebert – Chicago Sun-Times

Οι ερωτευμένοι Μαρίνα και Ορλάντο σχεδιάζουν να περάσουν το υπόλοιπο της ζωής τους μαζί. Η εικοσιεπτάχρονη Μαρίνα εργάζεται ως σερβιτόρα και φιλοδοξεί να ασχοληθεί επαγγελματικά με το τραγούδι. Ο Ορλάντο είναι είκοσι χρόνια μεγαλύτερός της και ιδιοκτήτης μιας εταιρίας εκτυπώσεων.
Ένα βράδυ, μετά τον εορτασμό των γενεθλίων της Μαρίνας, ο Ορλάντο νιώθει μια ξαφνική αδιαθεσία. Εκείνη θα τον οδηγήσει εσπευσμένα στα επείγοντα, όπου δυστυχώς θα πεθάνει αμέσως μόλις φτάσει στο νοσοκομείο.
Μετά τον αιφνίδιο θάνατο του συντρόφου της, η Μαρίνα αντιμετωπίζει όχι μόνο την απροθυμία της οικογένειας του να την συμπεριλάβει στο πένθος, αλλά και την καχυποψία τους, σχετικά με τις συνθήκες κατά τις οποίες συνέβη το τραγικό συμβάν.
Η Μαρίνα είναι τρανσέξουαλ και αυτή είναι η ιστορία του αγώνα της για το δικαίωμα να είναι ο εαυτός της. Έναν αγώνα που δίνει σε όλη τη ζωή, με σκοπό να γίνει η γυναίκα που είναι σήμερα – μια σύνθετη, δυνατή , ειλικρινής και φανταστική γυναίκα.

Σημείωμα σκηνοθέτη

Η Φανταστική Γυναίκα είναι για μένα μια ταινία αισθητικού μεγαλείου, αφηγηματικού σθένους, έντασης και συναισθημάτων. Πολυτονική, πολύ-βιωματική, πολύ-συναισθηματική. Είναι εορτασμός και ταυτόχρονα προσεκτική εξέταση του κεντρικού της χαρακτήρα: Μαρίνα Βιδάλ. Τι θα αντικρίσουν οι θεατές όταν δουν τη Μαρίνα; Θα δουν ένα πλάσμα που αλλάζει συνεχώς μορφές, που κυλάει, που πάλλεται και μεταβάλλεται συνεχώς. Αυτό που βλέπουν δεν είναι ακριβώς αυτό που φαίνεται, η Μαρίνα είναι μια δίνη που εξιτάρει τη φαντασία και την επιθυμία του θεατή, προσκαλώντας τον να δοκιμάσει τα όρια της δικής του ενσυναίσθησης.

Βιογραφικό σκηνοθέτη
Χιλιανός σκηνοθέτης και σεναριογράφος. Η πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του , La Sagrada Familia έκανε πρεμιέρα στο φεστιβάλ του Σαν Σεμπαστιάν το 2006, ενώ απέσπασε πολλά διεθνή βραβεία και διακρίσεις. Το Navidad, η δεύτερη ταινία του, έκανε πρεμιέρα στο Δεκαπενθήμερο σκηνοθετών του Φεστιβάλ Καννών το 2009. Ακολούθησε το El Año del Tigre που προβλήθηκε για πρώτη φορά στο φεστιβάλ του Λοκάρνο το 2011. Ο Σεμπάστιαν Λέλιο τιμήθηκε με την Υποτροφία του Guggenheim κι έλαβε βοήθεια από το Πρόγραμμα Καλλιτεχνών DAAD (DAAD Berliner Künstlerprogramm).
Η τέταρτη μεγάλου μήκους ταινία του, η διεθνώς αναγνωρισμένη Gloria, απέσπασε την Αργυρή Άρκτο Καλύτερης Γυναικείας Ερμηνείας στη Berlinale το 2013. Η Gloria ήταν η επίσημη πρόταση της Χιλής για το Όσκαρ καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας και τα Βραβεία Goya. Η ταινία Μια Φανταστική Γυναίκα είναι η πέμπτη μεγάλου μήκους ταινία στου σκηνοθέτη.

Ιταλία, Μιλάνο. Ένα τζιπ συγκρούεται με έναν άτυχο ποδηλάτη μια νύχτα πριν την Παραμονή των Χριστουγέννων. Τι συνέβη εκείνο το βράδυ; Πώς αυτό το ατύχημα συνδέει και παράλληλα ανατρέπει τη ζωή των δύο οικογενειών Μπερνάσκι και Οσόλα που βρίσκονται στα όρια της χρεωκοπίας;

Η πολυβραβευμένη ταινία του Paolo Virzi αποτελεί την επίσημη υποψηφιότητα της Ιταλίας για το Όσκαρ Καλύτερης Ξενόγλωσσης ταινίας 2015.

Βασισμένη στο bestseller “Human Capital” του Stephen Amidon, η ταινία χωρίζεται σε τέσσερα κεφάλαια, το καθένα από τα οποία προσεγγίζει την ιστορία από την οπτική γωνία διαφορετικού χαρακτήρα. Ο Ιταλός σκηνοθέτης με έξυπνο αφηγηματικό τρόπο αποκαλύπτει σε κάθε κεφάλαιο από ένα κομμάτι του πάζλ, επιτρέποντας στον θεατή να παρακολουθεί ταυτόχρονα πολλαπλές ιστορίες, να γνωρίσει σε βάθος τους χαρακτήρες και να ανυπομονεί διαρκώς για την εξέλιξη της πλοκής.

“Δεν πρόκειται απλά για ένα καλαίσθητο θρίλερ, αλλά και για μια συναρπαστική μελέτη της ιταλικής κοινωνίας και μιας οικονομίας σε πτωτική πορεία.”, Deborah Young – HOLLYWOOD REPORTER
«To «Ανθρώπινο Κεφάλαιο» εδραιώνει τον Paolo Virzi ως έναν από τους πιο δυναμικούς σκηνοθέτες της Ιταλικής χερσονήσου, χάρις στη καυστική του διάθεση και τις εξαιρετικές του αφηγηματικές ικανότητες», Jay Weissberg – VARIETY

Η Μαρία τρέχει στην Εθνική Οδό. Πίσω της, φωτιά και μια τσάντα γεμάτη λεφτά. Μπροστά της, ο ατέλειωτος δρόμος. Μόλις μια μέρα πριν, ήταν μια στοργική μητέρα, ερωτευμένη σύζυγος, υπεύθυνη κόρη. Σήμερα, έχει επαναστατήσει. Και είναι αποφασισμένη να σαρώσει στο πέρασμά της ό,τι αγάπησε ποτέ.

Βίαιη και ειλικρινής, γενναία σαν την ηρωίδα της η ΕΚΡΗΞΗ την ακολουθεί στην προσπάθειά της να ξαναπάρει τη ζωή της στα χέρια της. Η μαύρη κωμωδία και το δράμα εναλλάσσονται συνεχώς και μια κρυμμένη τρυφερότητα τρυπάει διαρκώς τη σκληρή πραγματικότητα, συνθέτοντας την τελική πορεία της Μαρίας προς την εξιλέωση, σε μια ελληνική ιστορία πιο επίκαιρη από ποτέ.

Σημείωμα σκηνοθέτη
Μέσα στα πυρετώδη χρόνια της κατάρρευσης της ελληνικής οικονομίας, η ΕΚΡΗΞΗ μιλά για το τι σημαίνει να σε διαψεύδουν και να κάνεις κάτι γι’ αυτό. Η Μαρία ξεκινά την ενήλικη ζωή της με τις καλύτερες προθέσεις. Δέκα χρόνια μετά, όπου κι αν κοιτάξει γύρω της, όλα έχουν ραγίσει. Απρόθυμη να συμφιλιωθεί με τη χαμένη της αξιοπρέπεια, την έλλειψη φροντίδας και την νικημένη της αγάπη για τη ζωή, η Μαρία επιτίθεται. Επιτίθεται στον εαυτό της, στο παρελθόν της και τους αγαπημένους της, στη χώρα της και στην αντίληψη των άλλων για το φύλο της, σε έναν άγριο αγώνα για την αλήθεια μέσα της και γύρω της.

Διεθνής Τύπος

• “Μια ταινία ελεύθερη, άφοβη και γεμάτη ένταση”, Mark Adams – Screen Daily

• “Μια ολοκληρωμένη οπτική εμπειρία, μια ταινία ελεγχόμενου θυμού και εξέγερσης, όπως ακριβώς και η κεντρική της ηρωίδα”, Vladan Petkovic -Cineuropa

• “Η εντυπωσιακή δεύτερη ταινία του Σύλλα Τζουμέρκα κοιτάζει την Ελλάδα κατάματα” , Guy Lodge – Variety

Η ελληνική πρεμιέρα της ταινίας η ΕΚΡΗΞΗ πραγματοποιήθηκε στο πλαίσιο του 20ου Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Αθήνας – Νύχτες Πρεμιέρας. Στην Θεσσαλονίκη συμμετείχε στο αφιέρωμα «100 χρόνια Ελληνικό Σινεμά» του 55ου Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης

Η Αντέλ (Adèle Exarchopolous), μαθήτρια λυκείου, 15 χρονών, ονειρεύεται να βρει τον έρωτα και αρχίζει να εξερευνά την σεξουαλική της ταυτότητα. Η σχέση της με έναν συμμαθητή της έχει άδοξο τέλος, χωρίς ποτέ να της προκαλέσει το ενδιαφέρον και την ερωτική ένταση που λαχταρά να ανακαλύψει. Η ζωή της ανατρέπεται από τη στιγμή που θα συναντήσει τυχαία μια νύχτα την Έμμα (Léa Seydoux), ένα κορίτσι με μπλε μαλλιά. Μαζί θα ζήσουν μια έντονη ερωτική σχέση γεμάτη πάθος, αλλά και αγάπη. Η Έμμα βοηθά την Αντέλ όχι μόνο να ανακαλύψει τη σεξουαλική επιθυμία και απόλαυση αλλά και να προσδιορίσει τη ταυτότητα της σαν ενήλικη γυναίκα.

Ο Abdellatif Kechiche για ακόμη μια φορά μετά το “Games of Love and Chance” επιστρέφει στην εξερεύνηση της εφηβικής περιόδου και των πρώτων ερωτικών ανακαλύψεων. Η σκηνοθετική του μαεστρία, επιβεβαιώνεται στη δημιουργική διαχείριση της χρονικής διάρκειας της ταινίας, η οποία επιτρέπει όχι μόνο την εξέλιξη των χαρακτήρων, αλλά και την ανάπτυξη των μεταξύ τους σχέσεων και εντάσεων.

“Η ΖΩΗ ΤΗΣ ΑΝΤΕΛ (Κεφάλαια 1&2)” αποτελεί μια αφοπλιστικά ανθρώπινη ταινία, η οποία αποτυπώνει με ειλικρίνεια το ταξίδι προς την ενηλικίωση – συναισθηματική και ερωτική, αλλά και τον προσδιορισμό της σεξουαλικής ταυτότητας. Μια ιστορία αγάπης που ξεπερνά κάθε σύνορο.

Η Léa Seydoux στο ρόλο της Έμμα γοητεύει και τους πιο διστακτικούς και επιβεβαιώνει ακόμη μια φορά τις ερμηνευτικές τις δυνατότητες.
Ωστόσο, η Adèle Exarchopolous στον ομώνυμο ρόλο, είναι εκείνη που κλέβει την παράσταση και αναδεικνύεται ως η ηθοποιός αποκάλυψη του 66ου Διεθνούς Φεστιβάλ των Καννών 2013.

Εμπνευσμένη από το κόμικ “Le bleu est une couleur chaud” της Julie Maroh, των εκδόσεων Glenat. Η ελληνική έκδοση του κόμικ θα κυκλοφορήσει τέλη Οκτωβρίου, με τον τίτλο «Το Μπλε είναι το Πιο Ζεστό Χρώμα», από τις εκδόσεις ΚΨΜ.

«Η ταινία του Κεσίς διαρκεί τρεις ώρες και το μόνο πρόβλημα με αυτό είναι ότι θα ήθελα, πολύ ευχαρίστως να το παρακολουθώ για ακόμα επτά ώρες», Robbie Collin – The Telegraph

«Οι ερμηνείες είναι εξαιρετικές, πολύ περισσότερο επειδή το φιλμ καταφέρνει να δώσει την εντύπωση πως μεταφέρει μία στενή προσέγγιση της καθαρής πραγματικότητας», Jonathan Romney – Screen International

«Μια ερωτική οδύσσεια από τον Αμπντελαντίφ Κεσίς γίνεται το παγκοσμίως, πιο αγαπημένο φιλμ στις Κάννες 2013», David Jenkins – Little White Lies