Ένας αδιόριστος καθηγητής μαθηματικών που θέλει τη ζωή του ρυθμισμένη σαν ρολόι, έχει μια παλαβή περιπέτεια με τη 14χρονη κόρη του και δύο τρόφιμους του γηροκομείου, ένας εκ των οποίων είναι ο φυσικός του πατέρας. Ο χρόνος τρέχει, μια κληρονομιά περιμένει, αλλά η διαδρομή μέχρι το Ληξιαρχείο έχει πολλά απρόοπτα.

Είναι καλοκαίρι, η Αθήνα βράζει, αλλά ο τριαντάχρονος Νίκος δροσίζεται στα βόρεια προάστια, πίνοντας κοκτέιλ δίπλα στην πισίνα. Η πισίνα δεν είναι δική του, αλλά του Σταύρου, που έχει ζητήσει από τον Νίκο να προσέχει το σπίτι και την Λέιλα -τον σκύλο του- για το καλοκαίρι. Η ευκαιρία μοιάζει μοναδική στον άφραγκο μουσικό, που αποφασίζει να καλέσει εκεί την πρώην κοπέλα του, Σοφία, για ολιγοήμερες διακοπές στην πόλη.
Όταν όμως η ανυποψίαστη Σοφία καταφτάνει, οι διακοπές στον παράδεισο βγαίνουν εκτός τροχιάς. Ο Νίκος την κλειδώνει στο στούντιο του σπιτιού, αποφασισμένος να μην την αφήσει να φύγει, αν δεν μάθει τους λόγους για τους οποίους χώρισαν. Γιατί; Επειδή ακόμα δεν έχει καταλάβει. Κι αν δεν καταλάβει πώς θα την ξεπεράσει; Εγκεφαλικά. Γιατί ερωτικά την έχει ξεπεράσει. Φυσικά…

Το «Άφτερλωβ», μια αστεία, συγκινητική και καυστική μετα-ερωτική ιστορία δυο ανθρώπων που αρνούνται να μεγαλώσουν, παρακολουθεί την προσπάθεια ενός ζευγαριού για επικοινωνία. Αποκλεισμένοι, έγκλειστοι και ανήμποροι να εξηγήσουν αυτό που τους συμβαίνει, οι δυο ήρωες ξεκινούν με αθωότητα, αμηχανία και γενναιότητα, ένα ταξίδι εξερεύνησης όλων εκείνων που τους ενώνουν αλλά και τους χωρίζουν. Κι ενώ η διαδρομή τους μοιάζει αρχικά σαν μια αθώα βόλτα στην εξοχή, σύντομα θα αισθανθούν χαμένοι σε ένα αφιλόξενο και εχθρικό περιβάλλον…

Δυο χρόνια μετά τη μικρού μήκους ταινία «Ο Έλβις Είναι Νεκρός», και βάζοντας στο κέντρο της ιστορίας του τους χαρακτήρες που γνωρίσαμε εκεί, ο Στέργιος Πάσχος επιστρατεύει ξανά το αστείρευτο ταλέντο δυο νέων ηθοποιών, του ήδη βραβευμένου σε θέατρο και σινεμά Χάρη Φραγκούλη, αλλά και της πολλά υποσχόμενης ηθοποιού Ηρώς Μπέζου, σε μια διαφορετική ερωτική ιστορία ιδωμένη από το τέλος προς την αρχή.

Βιογραφικό Στέργιου Πάσχου:
Γεννήθηκε το 1985 στο Βελεστίνο. Έχει γράψει και σκηνοθετήσει 7 μικρού μήκους και έχει συμμετάσχει στο Script&Pitch καθώς και στο Framework του Torino Film Lab. Εργάζεται ως σεναριογράφος για την τηλεόραση και τον κινηματογράφο. Το Άφτερλωβ είναι η πρώτη μεγάλου μήκους του.

Επιλεκτική Φιλμογραφία Selected Filmography

2010 Χτυπήματα Knocks (μμ/short)
2011 Ελένη Eleni (μμ/short)
2012 Largo (μμ/short)
2013 Ο Έλβις Είναι Νεκρός | Elvis is Dead (μμ/short)
2016 Άφτερλωβ | Afterlov

Κάθε πρωί, ο Σταύρος σηκώνει τα μεταλλικά στόρια του ψιλικατζίδικου, κρεμάει τις αθλητικές εφημερίδες και τακτοποιεί τις καρέκλες όπου θα κάτσει με τους φίλους του όλη τη μέρα. Απέναντι, στο πεζοδρόμιο, ο σκύλος ενός απ’ αυτούς, ο Πατριώτης, γαυγίζει σ’ όποιον Αλβανό περνάει, πράγμα που τους κάνει ιδιαίτερα υπερήφανους. Μέσα στο ψιλικατζίδικο, η μητέρα του Σταύρου, στα πρόθυρα του Αλτσχάιμερ, λαγοκοιμάται στην πολυθρόνα της. Αυτή η ρουτίνα ταρακουνιέται ξαφνικά τη μέρα που η γηραιά κυρία πέφτει στην αγκαλιά ενός Αλβανού εργάτη αποκαλώντας τον “Γιέ μου”, στα αλβανικά!
Ο Φίλιππος Τσίτος σκηνοθετεί τους γεμάτους προκαταλήψεις ήρωές του μ’ ένα μείγμα κριτικής ματιάς και κατανόησης, ελαφρότητας και απελπισίας, παίρνοντας απ΄τους ηθοποιούς του και, κυρίως, έναν απαράμιλλο Αντώνη Καφετζόπουλο, αξιοσημείωτες ερμηνείες. Η ταινία απέσπασε τρία βραβεία στο Φεστιβάλ του Λοκάρνο: Ανδρικής Ερμηνείας (Αντώνης Καφετζόπουλος), Οικουμενικό Βραβείο και Βραβείο Νεότητας.

«Ο σκηνοθέτης εισάγει πάντα ένα στοιχείο αιφνιδιασμού. Αυτό που ανατρέπει τη ρουτίνα στην «Ακαδημία Πλάτωνος» είναι σαρκαστικό, κυνικό και την ίδια στιγμή τρυφερά ανθρώπινο. Ο «Ελληνάρας» μοιάζει αποκρουστικός μέσα στον καιροσκοπικό ηδονισμό του και στην ασφάλεια του «οίκου» του.» Διαβάστε περισσότερα
Μαρία Κατσουνάκη – ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

«Υλικό για δράμα αναμφίβολα, μόνο που ο Τσίτος το χαϊδεύει με το τρυφερό χιούμορ μιας ανθρωποκεντρικής κωμωδίας που συμπαθεί τους ατελείς ήρωές της και καταλαβαίνει τα λάθη, τις αδυναμίες, τον πόνο τους.»
Γιώργος Κρασσακόπουλος – ATHENS VOICE

«Η Ακαδημία Πλάτωνος κερδίζει σημαντικά με την εσωτερική ερμηνεία του καλύτερου Καφετζόπουλου εδώ και δεκαετίες.»
Θοδωρής Κουτσογιαννόπουλος – LIFO

«Παρεΐστικη ατμόσφαιρα την οποία θα ζήλευε ακόμη και ο Τζιμ Τζάρμους , γήινο, γλυκόπικρο χιούμορ, εύστοχες παρατηρήσεις.»
Γιάννης Ζουμπουλάκης – ΤΟ ΒΗΜΑ

«Είναι καταπληκτικό πως στην ουσία σκηνοθετεί κάτι λίγα εκατοστά γης μέσα στα οποία κινούνται οι άνθρωποί του, οι ήρωές του, οι χαρακτήρες του. Όμως πόσο περιεχόμενο δίνει σε αυτά τα λίγα μέτρα γης!»
Παναγιώτης Τιμογιαννάκης

Η ταινία του Φίλιππου Τσίτου Ακαδημία Πλάτωνος απέσπασε τη Λεοπάρδαλη Καλύτερης Ανδρικής Ερμηνείας για τον Αντώνη Καφετζόπουλο, το Βραβείο Οικουμενικότητας και το Βραβείο Νεότητας.

«Το πιο ωραίο που μου συνέβη στο Λοκάρνο ήταν η ανταπόκριση του κοινού. Με πλησίαζαν στο δρόμο και μου έδιναν συγχαρητήρια για την ταινία. Έβλεπες ότι το ενδιαφέρον τους είναι ζωντανό, είχαν μεγάλη διάθεση να μιλήσουμε για την ταινία. Αυτό είναι ένα πάρα πολύ ωραίο συναίσθημα για τους συντελεστές μιας ταινίας• είναι η επιβράβευση των κόπων μας. Αισθάνομαι πολύ χαρούμενος για τα βραβεία και είμαι περήφανος για τον Καφετζόπουλο, ο οποίος μάγεψε το Λοκάρνο.», λέει ο Φίλιππος Τσίτος.

Το Βραβείο Ερμηνείας για τον Αντώνη Καφετζόπουλο αποκτά ιδιαίτερη βαρύτητα αν αναλογιστεί κανείς ότι έχουν περάσει αρκετές δεκαετίες για μια τόσο σημαντική διάκριση για έλληνα επαγγελματία ηθοποιό. «Είμαστε ευχαριστημένοι, κυρίως από την αποδοχή του κόσμου. Η ταινία «μίλησε» στους θεατές και για τέσσερις μέρες ζήσαμε μια έντονη ατμόσφαιρα.», λέει ο Αντώνης Καφετζόπουλος.

Η Μαρία τρέχει στην Εθνική Οδό. Πίσω της, φωτιά και μια τσάντα γεμάτη λεφτά. Μπροστά της, ο ατέλειωτος δρόμος. Μόλις μια μέρα πριν, ήταν μια στοργική μητέρα, ερωτευμένη σύζυγος, υπεύθυνη κόρη. Σήμερα, έχει επαναστατήσει. Και είναι αποφασισμένη να σαρώσει στο πέρασμά της ό,τι αγάπησε ποτέ.

Βίαιη και ειλικρινής, γενναία σαν την ηρωίδα της η ΕΚΡΗΞΗ την ακολουθεί στην προσπάθειά της να ξαναπάρει τη ζωή της στα χέρια της. Η μαύρη κωμωδία και το δράμα εναλλάσσονται συνεχώς και μια κρυμμένη τρυφερότητα τρυπάει διαρκώς τη σκληρή πραγματικότητα, συνθέτοντας την τελική πορεία της Μαρίας προς την εξιλέωση, σε μια ελληνική ιστορία πιο επίκαιρη από ποτέ.

Σημείωμα σκηνοθέτη
Μέσα στα πυρετώδη χρόνια της κατάρρευσης της ελληνικής οικονομίας, η ΕΚΡΗΞΗ μιλά για το τι σημαίνει να σε διαψεύδουν και να κάνεις κάτι γι’ αυτό. Η Μαρία ξεκινά την ενήλικη ζωή της με τις καλύτερες προθέσεις. Δέκα χρόνια μετά, όπου κι αν κοιτάξει γύρω της, όλα έχουν ραγίσει. Απρόθυμη να συμφιλιωθεί με τη χαμένη της αξιοπρέπεια, την έλλειψη φροντίδας και την νικημένη της αγάπη για τη ζωή, η Μαρία επιτίθεται. Επιτίθεται στον εαυτό της, στο παρελθόν της και τους αγαπημένους της, στη χώρα της και στην αντίληψη των άλλων για το φύλο της, σε έναν άγριο αγώνα για την αλήθεια μέσα της και γύρω της.

Διεθνής Τύπος

• “Μια ταινία ελεύθερη, άφοβη και γεμάτη ένταση”, Mark Adams – Screen Daily

• “Μια ολοκληρωμένη οπτική εμπειρία, μια ταινία ελεγχόμενου θυμού και εξέγερσης, όπως ακριβώς και η κεντρική της ηρωίδα”, Vladan Petkovic -Cineuropa

• “Η εντυπωσιακή δεύτερη ταινία του Σύλλα Τζουμέρκα κοιτάζει την Ελλάδα κατάματα” , Guy Lodge – Variety

Η ελληνική πρεμιέρα της ταινίας η ΕΚΡΗΞΗ πραγματοποιήθηκε στο πλαίσιο του 20ου Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Αθήνας – Νύχτες Πρεμιέρας. Στην Θεσσαλονίκη συμμετείχε στο αφιέρωμα «100 χρόνια Ελληνικό Σινεμά» του 55ου Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης

Η «Χώρα Προέλευσης» είναι μια ταινία για μια χώρα και μια οικογένεια σε ελεύθερη πτώση, ή για μια ενδοοικογενειακή υιοθεσία που οδηγεί τρεις γενιές μιας οικογένειας (τη γενιά του ’50, τη γενιά της μεταπολίτευσης, και τη νεώτερη γενιά) σε μια σύγκρουση μέχρις εσχάτων.

Παγκόσμια πρεμιέρα στο 67ο Φεστιβάλ Βενετίας, 1 έως 11 Σεπτεμβρίου 2010. Ο 32χρονος σκηνοθέτης κάνει το ντεμπούτο του σε ένα από τα μεγαλύτερα κινηματογραφικά φεστιβάλ του κόσμου, καθώς η φετινή Biennale επέλεξε τη «Χώρα Προέλευσης» για την Εβδομάδα Κριτικής (Settimana Internazionale della Critica). Στην Εβδομάδα Κριτικής επιλέγονται και παρουσιάζονται επτά ταινίες πρωτοεμφανιζόμενων σκηνοθετών από όλο τον κόσμο. Η πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του Σύλλα Τζουμέρκα διαγωνίζεται για το μεγάλο βραβείο πρώτης ταινίας Lion of the Future – «Luigi de Laurentiis» Venice Award for a Debut Film, καθώς και για το Βραβείο Κοινού της Εβδομάδας Κριτικής (Region of Veneto for the Quality Cinema Audience Award).

«Η ελληνική οικογένεια είναι στραβό κύτταρο»

«Η ενδοοικογενειακή υιοθεσία είναι μια μεγάλη απόφαση. Τότε φαίνονται τα κίνητρά μας, ο χαρακτήρας μας. Οι ιδέες μας δοκιμάζονται. Έτσι φτιάχνονται οι ταινίες χαρακτήρων. Όταν δεν μπορείς να καταλάβεις ποιο είναι το καλό, ποιο το κακό, ποιο το δίκαιο και το άδικο: αυτό το σημείο με ενδιαφέρει. Όταν δεν ξέρεις ποιον να συμπαθήσεις και ποιον να αντιπαθήσεις».
Συνέντευξη του Σύλλα Τζουμέρκα, Επτά – ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ, Κυριακή 8 Αυγούστου 2010

«Μέρος του να ανήκεις σε μια οικογένεια είναι να συμμετέχεις στα μυστικά της. Είναι γεγονότα παλιά, που δεν γνωρίζεις αλλά που δεν έπαψαν στιγμή να υπάρχουν σιωπηρά γύρω σου όσο μεγάλωνες. Κάποια στιγμή, όμως, η σιωπή αυτή μπορεί να σπάσει και η αλήθεια να βγει στο φως. Στο σενάριο της Χώρας προέλευσης διασταυρώνονται δύο χρόνοι δράσης: στον πρώτο παρουσιάζονται τα γεγονότα που οδήγησαν μια γυναίκα να δώσει στον αδερφό της για υιοθεσία έναν από τους δυο γιους της, με την ελπίδα ότι εκείνος με τη γυναίκα του θα μπορούσαν να του προσφέρουν ένα καλύτερο μέλλον. Μετά την υιοθεσία το παιδί αυτό θα δει ελάχιστες φορές τη φυσική του μητέρα, θα γνωρίσει ελάχιστα τον μεγάλο του αδερφό και θα αγαπήσει σαν αδερφή του την πρώτη του ξαδέρφη. Ο δεύτερος χρόνος της ταινίας είναι το παρόν, 20 χρόνια μετά, όταν το γεγονός της υιοθεσίας αποκαλύπτεται και το βάρος του οικογενειακού μυστικού περνάει πλέον στα νεότερα μέλη της. Τα τρία παιδιά, ο Στέργιος, ο Θάνος και η Άννα πρέπει να παρακάμψουν όλα όσα έμαθαν μεγαλώνοντας, να γνωρίσουν από την αρχή τον εαυτό τους και να φτιάξουν μια νέα ζωή, πιο αληθινή μεταξύ τους. Μέρος του να έχεις μια πατρίδα, του να ζεις σε μια χώρα, είναι να μετέχεις στην ιστορία της. Είναι, όμως, κάποιες οικογένειες που ζητούν τόσα πολλά από τα μέλη τους που δεν τους αφήνουν δυνάμεις για να ζήσουν τίποτα έξω και πέρα από αυτές».
Γιούλα Μπούνταλη, συνσεναριογράφος, περιοδικό Μοτέρ, Σεπτέμβριος 2009

«Στη Χώρα Προέλευσης το δράμα μιας οικογένειας στην οποία αποφασίζεται μια ενδοοικογενειακή υιοθεσία ταυτίζεται με το δράμα της χώρας. Μιλάμε δηλαδή για τις συνέπειες που είχε όλο αυτό το δημόσιο και ιδιωτικό πανηγύρι της Μεταπολίτευσης τα τελευταία τριάντα χρόνια στη ζωή μας. Όπου ως Μεταπολίτευση εννοούμε την εποχή κατά την οποία τη μία ανοησία – τα πνευματικά και κοινωνικά οράματα συνταγματαρχών – αντικατέστησε μια άλλη: ο σαθρός χαρακτήρας και η απέραντη, ατέλειωτη υποκρισία όσων στη συνέχεια πήραν την εξουσία με την – με το αζημίωτο – υποστήριξη παράξενων πλειοψηφιών με έδρα το βρωμερό καφενείο του χωριού».
Σύλλας Τζουμέρκας, περιοδικό ΣΙΝΕΜΑ, Μάιος 2009

Αθήνα – Καλοκαίρι
Ο Νίκος περιμένει κάτι να συμβεί στην καρδιά μιας μεγαλούπολης. Στη διαδρομή του συναντάει την Σοφία, μια όμορφη γυναίκα που μαλώνει άσχημα με τον φίλο της σε ένα καρτοτηλέφωνο. Την πείθει να περάσουν τη νύχτα μαζί, περπατώντας στην άδεια πόλη.
Η νοσταλγία ενός εφηβικού φλερτ οδηγεί έναν μικροαπατεώνα σε ερωτικό παραλήρημα – ενώ οι νεοφώτιστοι μαφιόζοι διώκτες του, στην προσπάθεια τους να φανούν επικίνδυνοι καταπιέζοντας τις καλλιτεχνικές τους κλείσεις, καταλήγουν στην γελοιοποίηση.
Ένα καφενείο με επικεφαλής ένα καφετζή που απαγγέλλει ποίηση, φιλοξενεί δυο αμετανόητους πενηντάρηδες έφηβους, θεωρητικούς της αλάνθαστης μεθόδου στο κυνήγι της γκόμενας. Συναντήσεις πάνω απο ένα φλιτζάνι καφέ, και μια ακατάσχετη διάθεση για φιλοσοφικές συζητήσεις, ενώ στο διπλανό τραπέζι η εντεκάχρονη σχέση ενός καθημερινού ζευγαριού δοκιμάζεται απο την παρουσία ενός body-builder.

Μία ταινία βασισμένη σε ένα μωσαϊκό από χαρακτήρες και χώρους. Τα πρόσωπα και οι ιστορίες, αλλάζουν με την ταχύτητα των εικόνων ενός “κουλοχέρη” αλλά και με την υπομονή μιας παρτίδας πόκερ, όπου οι παίκτες αποκαλύπτονται σταδιακά. Οι ήρωες της ταινίας μιλάνε πολύ, οργίζονται περισσότερο, αγαπάνε παραπάνω από ότι πρέπει. Είναι όμως τα μικρής εμβέλειας πυροτεχνήματα, καταδικασμένα σε μια τρομερή αλλά εφήμερη λάμψη. Ο έρωτας, η περιπέτεια, η εξέλιξη, συνωστίζονται πότε βίαια και πότε τρυφερά πάνω στην διαδρομή ενός μόνιμα αντιφατικού και ανήσυχου ήρωα.

Μέσα από το Διαδύκτιο, ο 25χρονος Δημήτρης “συναντά” την Νεφέλη, ένα κορίτσι στην ηλικία του, έξυπνο και όμορφο αν λέει αλήθεια. Ένας μεγάλος, “ηλεκτρονικός” έρωτας γιεννιέται! Οι δυο τους έχουν ανταλλάξει εκατομμύρια bytes και εκατοντάδες e-mails μεταξύ τους, έχουν “συναντηθεί” σε αμέτρητα “εικονικά” ραντεβού, χωρίς ωστόσο, να έχουν ανταλλάξει ένα… βλέμμα!

Παράλληλα όμως, ο Δημήτρης συναντά στο Διαδύκτιο την “Σάντυ”, ένα kinky girl, με την οποία ζει καθημερινά, διαφορες ερωτικές φαντασιώσεις! Ανάμεσα στο παρελθόν και το μελλόν, στο ρομαντισμό και το καυστικό, συχνά σαρκαστικό χιούμορ, ανάμεσα στην τρυφερότητα και τον κυνισμό, μια παρέα νέων παιδιών μας “ταξιδεύει”, μέσα από ανεξερεύνητα μονοπάτια του Κυβερνοχώρου, στον αντιφατικό κόσμο του “Σήμερα”…

Παρεξηγήσεις, αθέλητες και ηθελημένες, οι οποίες προέρχονται από ένα νέο, επικοινωνιακό μέσο, που σου επιτρέπει να μην αποκαλύπτεις το αληθινό πρόσωπο ή την ταυτότητά σου! Μια αλλιώτικη, φρέσκια, νεανική ιστορία με πολύ χιούμορ, μέσα σε μια ζεστή, Αυγουστιάτικη Αθήνα…